Ιανουάριος 1997: Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Τσακλίδης εισβάλει, μαινόμενος εναντίον του διαιτητή, στο γήπεδο της Καβάλας κατά τη διάρκεια του αγώνα Καβάλα - Ολυμπιακός. Κατηγορείται για βιαιοπραγίες και εξύβριση σε αθλητικό χώρο. Η τηλεόραση μάλιστα αποθανάτισε της στιγμή της επίθεσης. Ο βουλευτής πήρε προαγωγή για το… ανδραγάθημά του κι έγινε υφυπουργός.

Εισαγγελέας ζήτησε την άρση της ασυλίας του βουλευτή, ωστόσο έναν ολόκληρο χρόνο μετά οι βουλευτές-βολεμένοι του ΠΑΣΟΚ, του Κ.Κ.Ε., του ΣΥΝ και του ΔΗΚΚΙ τάχθηκαν εναντίον της άρσης της ασυλίας του. Λίγο πριν την ψηφοφορία, ο πρόεδρος της Βουλής Απόστολος Κακλαμάνης πήρε το λόγο και τόνισε ότι «το Κοινοβούλιο χρησιμοποιείται ευρύτατα σήμερα ως ένα δημόσιο πτυελοδοχείο και όποιος θέλει να ξεσπάσει βρίσκει αυτό το θεσμό». Δεν βαριέσαι όμως… το θέμα έκλεισε.

Οκτώβριος 2007: Η ΠΑΕ Λεβαδειακός καταγγέλλει τη συμπεριφορά του βουλευτή Λάρισας της ΝΔ κ. Αγοραστού κατά τη διάρκεια ποδοσφαιρικού αγώνα μεταξύ Λάρισας και Λεβαδειακού στο Αλκαζάρ. Σύμφωνα με την καταγγελία, ο βουλευτής κατ’ επανάληψη επιτέθηκε φραστικά και προσπάθησε να προπηλακίσει τον πρόεδρο και τον τεχνικό διευθυντή του Λεβαδειακού, μπροστά μάλιστα στα μάτια του προέδρου της Λάρισας κ. Πηλαδάκη.

Ο τότε πρόεδρος της Superleague (Γιάννης Βαρδινογιάννης), απέστειλε επιστολή διαμαρτυρίας στον πρόεδρο της Βουλής, Δημήτρη Σιούφα. Τι έγινε; Τίποτα και δεν προκαλεί έκπληξη. Έκπληξη θα ήταν να είχε γίνει κάτι...

Ιανουάριος 2008: Βουλευτής της ΝΔ εισήλθε, την ώρα του αγώνα, στον αγωνιστικό χώρο του Καυταντζογλείου και κινληθηκε εναντίον του διαιτητή. Ο ίδιος ο διαιτητής δηλώνει ότι ο βουλευτής τον αποκάλεσε «αλήτη». Ο βουλευτής της τότε κυβερνώσας παράταξης συνοδεύεται εκτός αγωνιστικού χώρου από αστυνομικούς, οι οποίοι φυσικά δεν τον συλλαμβάνουν.

«Ο κ. Καράογλου είναι συντετριμμένος και το έχει μετανιώσει» δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος για το θέμα παρέχοντας πλήρη πολιτική κάλυψη στο βουλευτή. Ωστόσο, ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης είχε άλλη γνώμη και ζήτησε την άρση της ασυλίας του βουλευτή. Δυο χρόνια μετά, ΔΥΟ ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, 193 βουλευτές-βολεμένοι του Ελληνικού κοινοβουλίου αποφασίζουν εναντίον της άρσης της ασυλίας και το θέμα κλείνει.

Θεμελιώδης αρχή της δημοκρατίας είναι η ισονομία. Στο άρθρο 4 του Συντάγματος αναφέρεται ότι «Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του Νόμου». Όταν αυτό δεν ισχύει και είναι γράμμα κενό, τότε η Δημοκρατία δεν είναι αυτό ακριβώς που δηλώνει το όνομά της, αλλά κάτι άλλο...

Με περίσσια υποκρισία οι βουλευτάδες του Ελληνικού κοινοβουλίου απέδειξαν πόσο λίγοι είναι. Για πολλοστή φορά λειτούργησαν συντεχνιακά, για πολλοστή φορά απέδειξαν ότι είναι κούφια περιεχομένου τα λόγια τους και ακόμη πιο ελάχιστα τα έργα τους.

Αν στη θέση των βουλευτάδων ήταν κάποιος οπαδός, προφανώς θα είχε οδηγηθεί με συνοπτικές διαδικασίες στο… κάγκελο. Και φυσικά η ομάδα του θα κινδύνευε με παραδειγματική τιμωρία.

Όταν όμως η εισβολή στους αγωνιστικούς χώρους γίνεται από κάποιον βουλευτή, τότε «συνωμοτεί το σύμπαν» ολόκληρο και βγαίνει λάδι. Οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι τον καλύπτουν κι αν τύχει κανένας εισαγγελέας ν’ ασχοληθεί και το θέμα φτάσει στη Βουλή, οι «συνάδελφοι» του καθαρίζουν για πάρτη του.

Όποιος περιμένει ότι αυτό το σάπιο από άκρη σε άκρη σύστημα θα παράξει κάποια στιγμή έργο τότε μάλλον πρέπει να αλλάξει πλευρό γιατί κοιμάται βαθιά κι αξύπνητα. Όποιος περιμένει ότι αυτές οι μετριότητες που μας κυβερνούν μπορούν να εμπνεύσουν τις κοινωνίες, μπορούν να εμφυσήσαν εμπιστοσύνη, τότε ας αλλάξει και αυτός πλευρό.

Οι υπουργάρες είναι λαλίστατες κάθε φορά που η παραβατικότητα αφορά άλλους, τους κοινούς θνητούς και όχι τη συντεχνία τους. Συγκαλούν συσκέψεις όταν η βία προέρχεται από οπαδούς αλλά «συγκαλούν» σιωπή, μια συμφωνημένη ομερτά, όταν οι ίδιοι παράγουν ή υποκινούν τη βία.

Για τον οπαδό δεν γίνεται αποδεκτή η κακιά στιγμή. Δεν συγχωρείται το λάθος και δεν αρκεί η δημόσια συγνώμη. Το ελεεινό σύστημα ευχαρίστως τον δακτυλοδείχνει, τον στοχοποιεί, τον αφανίζει. Τον πολιτικό όμως, το τέκνο του δύσοσμου πολιτικού συστήματος, τον αθωώνει, του αναζητά και του αποδίδει ελαφρυντικά και ενίοτε τον αναβαθμίζει από απλό βουλευτή σε υφυπουργό.

Μία μέρα μετά την πρωτοφανή, για στοιχειωδώς πολιτισμένο και στοιχειωδώς δημοκρατικό κράτος, απόφαση για απαγόρευση του δικαιώματος κάποιος να βλέπει την αγαπημένη του ομάδα να αγωνίζεται, οι ίδιοι οι πολιτικάντηδες αυτοαθωώνονται. Οι ίδιοι οι πολιτικάντηδες παίρνουν τη θέση των δικαστών και αποδίδουν «δικαιοσύνη» και αναφωνούν με συνοπτικές διαδικασίες «αθώος» για τους εαυτούς και τους συναδέλφους τους.

Στο Ελλαδιστάν οι βολευτάδες, που με τεράστια ευκολία ψηφίζουν νόμους-εκτρώματα που στέλνουν τον οπαδό στο κάγκελο, αρνούνται στο φυσικό δικαστή να αποφανθεί για την αθωότητα τους ή την ενοχή τους. Όταν έρχεται η ώρα ν’ αντιμετωπίσουν αυτοί οι ίδιοι τις ποινές των ίδιων των νόμων τους δειλιάζουν, κρύβονται πίσω από την ασυλία τους. Αρνούνται να μπουν στην ίδια διαδικασία, στην οποία με ευκολία επιβάλουν στον απλό πολίτη, τον οπαδό.

Όταν ο οπαδός ισχυρίζεται ότι εισέρχεται στον αγωνιστικό χώρο για να προστατεύσει την ομάδα του που αδικείται ή τα πανό (ιερά σύμβολα για μια ομάδα) της ομάδας του που κινδυνεύουν, τότε ο οπαδός αυτός συλλαμβάνει, δικάζεται, καταδικάζεται και οδηγείται στο κάγκελο. Ο οπαδός που κι αυτός έχει οικογένεια, μπορεί να βάλει κουστούμι και γραβάτα, έχει επάγγελμα και κοινωνική υπόσταση.

Όταν ο βουλευτής ισχυρίζεται ότι εισέρχεται στον αγωνιστικό χώρο για να προστατεύσει την ομάδα του τότε δέχεται την αναγνώριση των συναδέλφων του. Απολαμβάνει την καταξίωση. Βάζει το κουστουμάκι, φορά τη γραβατούλα του, δίνει - αν ευαρεστηθεί - μια δυο εξηγήσεις και παραμένει στα έδρανα της βουλής για να στρογγυλεύσει κι άλλο ο πισινός του. Διότι η άρνηση άρσης της ασυλίας και η αποφυγή του δικαστικού ελέγχου μεταφράζεται σε αποδοχή της ενέργειας, έτσι δεν είναι κύριοι βολευτάδες;

Αυτή είναι δυστυχώς η κατάσταση στη χώρα μας. Έτσι μας κατάντησαν οι «ταγοί» του έθνους. Αυτή είναι η υποκρισία και η ανισονομία για την οποία φωνάζουμε. Γι’ αυτό μας πνίγει το δίκιο και τους λέμε κατάμουτρα ότι δεν τους έχουμε την παραμικρή εμπιστοσύνη.

Γι’ αυτό και δεν μας θέλουν για συνομιλητές τους, γιατί και η ανεπάρκειά τους θα φανεί και γιατί πανεύκολα θα μπορέσουμε να τους «καρφώσουμε» στον τοίχο για όλα αυτά που έχουν ή δεν έχουν κάνει.

Δεν ξέρουμε πόσους υποκριτές συνολικά έχει αυτή η χώρα. Σίγουρα όμως 193, τουλάχιστον, κάθονται στα έδρανα του Ελληνικού Κοινοβουλίου.